‘Trots? Nee, dankbaar’

Soms begint iets groots met iets heel kleins. Voor Hans Leune was dat in 2008 een kort mailtje. Hij zat destijds in de kerkenraad van de Eben-Haëzerkerk in Apeldoorn en kreeg een bericht van mede-ouderling Eshuis, die betrokken was bij het ouderenpastoraat.

“Hij schreef dat hij veel vragen tegenkwam van mensen die graag een christelijke zorginstelling gerealiseerd wilden zien. Omdat ik in de gemeenteraad zat, dacht hij dat ik daar wel alles van zou weten”, vertelt Hans met een glimlach. “Dat mailtje ligt me nog helder voor de geest.”

Van ouderenzorg wist Hans op dat moment eigenlijk weinig. Dus begon hij te bellen, informatie op te zoeken en mensen te spreken die de zorgwereld wél kenden. Vanuit de Eben-Haëzerkerk ontstond een kleine werkgroep. Al snel werd duidelijk dat het initiatief te groot was voor één kerkelijke gemeente en werden andere kerken uit de gereformeerde gezindte in Apeldoorn benaderd.

In 2010 kwamen vertegenwoordigers van verschillende kerken voor het eerst bij elkaar. “Dat ging wonderlijk goed en eensgezind. Vanaf het begin was er een heel goede sfeer.”

Hans vond het belangrijk dat de betrokkenen elkaar eerst leerden kennen voordat er beleidsstukken werden geschreven. “Je kunt spreken over de verschillen, maar dan komt er niks. Als we gaan spreken over wat ons bindt, dan zijn er mogelijkheden.”

‘Jongens, het gaat niet door’

Jaren van overleg, rekenen en zoeken volgden. Hans hield zich vooral bezig met contacten en netwerken en trok onder meer veel op met Bart Midavaine, die meer een bouwkundige achtergrond had.

Rond 2014 leek het eindelijk zover. Er lag een concreet plan voor het Julianaterrein en een voorstel voor de gemeenteraad. Maar op het laatste moment ontstond discussie over de eis dat een deel van de woningen sociale woningbouw moest worden. De betrokken investeerder trok zich terug en het raadsvoorstel verdween van de agenda.

Hans was op dat moment bij zijn dochter in Noorwegen. “Ik kreeg een telefoontje: ‘Jongens, het gaat niet door.’ Naar ons idee was het al rond. Ik wist even niet waar we het zoeken moesten.”

Er kwamen nieuwe mogelijkheden, maar opnieuw liepen plannen vast. “Dat was onbegrijpelijk. Er was steeds gebed, ook onderling met elkaar. We hebben vaak gezegd: soms heeft de Heere deuren geopend. Maar dan werden ze ook weer gesloten. Hoe kan dat dan?”

Na tien jaar was het genoeg

In 2019 waren de initiatiefnemers inmiddels ruim tien jaar bezig. Hans, Bart en Aalt Schouten (die in 2015 het voorzitterschap van Hans overnam) besloten uiteindelijk te stoppen.

“We zeiden tegen elkaar: we gaan het nu opheffen. We zijn al tien jaar bezig en we weten het niet meer.” Hans zou dat besluit aan de stuurgroep doorgeven. “Maar dat duurde even. Het lukte mij op dat moment niet.”

Juist in die periode ging de telefoon. Er waren nieuwe ontwikkelingen. Aan de John F. Kennedylaan stond het voormalige Belastingkantoor leeg. Explorius wilde er een gebouw voor ouderenzorg realiseren. Of ze opnieuw wilden aanschuiven?

Na alle deuren die waren opengegaan en weer dichtgevallen, kwam er zo ineens tóch een nieuwe mogelijkheid. Na een lange voorbereidings- en verbouwingsperiode opende in 2026 Driesprang haar deuren aan de Kennedylaan. “De wegen van de Heere zijn wonderlijk, kun je achteraf zeggen. Maar op het moment zelf weet je ook niet wat je ermee aan moet.”

Bart Midavaine, met wie Hans zo lang aan de plannen had gewerkt, maakte de uiteindelijke realisatie van Driesprang niet meer mee. Hij overleed plotseling. “Dat was heel aangrijpend. Je gaat samen zo'n pad. Je bidt samen, je verwacht iets. En dan lopen voor je gevoel alle paden dood.”

‘Wauw, dit is het’

Tijdens de bouw was Hans regelmatig in Driesprang geweest. Maar tijdens het Open Huis in juni, toen er inmiddels bewoners woonden, kwam de realisatie pas echt binnen.

“Dat vergeet ik nooit meer. Ik was hier al vaker geweest, maar nu waren hier echt bewoners. Toen kwam het helemaal binnen: wauw, dit is het.”

Vooral de omgang tussen bewoners en medewerkers raakte hem. “Het gaat er niet om: ‘heb je het allemaal goed geregeld’? Hier spreekt het hart, wederzijds. Van medewerkers naar bewoners en ook andersom. Dat voelde ik. Ik was echt ontroerd. En eerlijk gezegd heb ik dat nog steeds. Als ik hier kom en ik zie het allemaal, dan denk ik: ’Wat is dit geweldig’.”

Dat anderen nu verder bouwen aan iets waar hij zoveel jaren mee bezig is geweest, vindt Hans niet moeilijk. “Ik ben nu tachtig. Dan moet je verstandig zijn. Jongere mensen hebben vaak ook weer betere ideeën. Op een gegeven moment moet je zeggen: het is goed. Nu stap je terug.”

Sterker nog: Driesprang is volgens hem mooier geworden dan hij zelf had bedacht. Ook de combinatie met de zelfstandige appartementen was in de beginjaren niet voorzien. “Dat geeft een mooie synergie. Je hebt elkaar nodig, letterlijk en figuurlijk.”

Niet trots, maar dankbaar

Eén onderwerp heeft Hans altijd belangrijk gevonden: wonen en zorg bereikbaar houden voor een zo breed mogelijke groep ouderen. Vanuit zijn tijd in de gemeentepolitiek had hij veel aandacht voor mensen die financieel minder mogelijkheden hebben. Ook binnen Driesprang blijft aandacht voor verschillende woonmogelijkheden en toegankelijkheid belangrijk.

Als aan het einde van het gesprek het woord ‘trots’ valt, corrigeert Hans dat vrijwel meteen. “Trots? Dat woord komt niet in mij op. Dankbaar. Ik ben dankbaar.”

Meer dan vijftien jaar na dat ene mailtje staat Driesprang er. Via een veel langere en wonderlijker weg dan Hans ooit had kunnen voorzien. “Looft de Heere en vergeet niet één van Zijn weldaden. Dat is het gewoon.”